Pieniądz fiducjarny – co to jest?

Słowa kluczowe: pieniądz fiducjarny,środki płatnicze,wartość pieniądza

Czym jest pieniądz fiducjarny?

Złotówka, dolar, euro, funt, to nic innego jak pieniądz fiducjarny. Definicja jest równie prosta: waluta nie mająca oparcia w dobrach materialnych.
W dawnych czasach i nawet tych nieodległych, siłę waluty stanowiło jej zabezpieczenie w złocie. Wraz z rozwojem społeczeństw, rozwijał się handel. Handel potrzebował pieniądza. Im silniej rozwijała się gospodarka, tym więcej pojawiało się towarów. Każda wyprodukowana rzecz potrzebowała rynku zbytu. Aby rynek mógł działać potrzebował gotówki.

Rewolucja przemysłowa

Doprowadziła do przeobrażenia rynku zbytu, powstał rynek konsumenta. Konsument w tym rozumieniu to każdy kto posiadając środki płatnicze, zabezpieczał dzięki nim swoje potrzeby. Wartość pieniądza ulegała obniżeniu, malało jego zabezpieczenie w złocie czy innych kruszcach. Kiedyś władca, dziś rząd zajmuje się dystrybucją pieniądza. To rząd danego kraju decyduje ile pieniądza wypuszcza na rynek. Nadmiar pieniądza na rynku, brak zabezpieczenia w złocie, sprawia, że jego wartość maleje. Pieniądz fiducjarny stał się podstawowym narzędziem w rękach rządów, do regulowania rozwoju gospodarczego.

Czynniki kształtujące i regulujące handel i stosunki międzynarodowe.

Słowa kluczowe: państwa stosunki międzynarodowe prawo handel interes ekonomiczny współpraca wymiana pluralizm ład zysk relacje regulacje prawo umowy warunki podmioty globalna gospodarka potencjał

Stosunki międzynarodowe

Historia pokazuje, że stosunki między państwami mogą być bardzo zawiłe. Jednak stanowią one podstawę funkcjonowania współczesnego świata i warto znać czynniki, które kształtują proces wymiany międzynarodowej. By państwa, narody i międzynarodowe korporacje o światowym zasięgu mogły harmonijnie współpracować, musi istnieć przestrzeń i charakterystyka właściwa tej relacji.

Cechy środowiska narodowego, czyli miejsca spotykania się podmiotów gospodarczych różnych państw to:

-pluralizm (mnogość) równych sobie podmiotów i niejednorodność kulturowa między nimi
-poliarchizm, czyli takie samo miejsce w hierarchii tych podmiotów
-żywiołowość, czyli stałe zmiany w obrębie tych relacji, ich nietrwałość
-złożoność, czyli nic innego jak duża liczba uczestników wymiany

Sztuka kompromisu

Głównym dążeniem podmiotów na rynku międzynarodowym jest dojście do konsensusu, osiągnięcie stanu, który można nazwać mianem ładu międzynarodowego. By go osiągnąć, wymiana musi przebiegać zgodnie z poszanowaniem przyjętych przez wszystkich uczestników transakcji reguł, które określają formy i granice współpracy. Relacje te mogą być regulowane na różne sposoby. Przykładem są tu umowy międzynarodowe. Ważnym pojęciem jest międzynarodowe prawo publiczne, czyli zespół norm prawnych regulujących stosunki międzynarodowe i ich przebieg.

Wzajemne relacje

Podmioty (najczęściej suwerenne państwa) powiązane różnymi relacjami są od siebie w pewien sposób zależne. Ważne, by ta zależność nie opierała się na wyzysku, a symbiozie, dążeniu do uzyskania dobra przez wszystkich uczestników procesu. Najlepszym modelem jest tu równowaga sił. Nie daje on podstaw do narzucania i dyktowania warunków przez jeden z podmiotów kosztem ustęp przez drugi. Kierowanie się wyłącznie własnym interesem ekonomicznym nie jest korzystne dla wspólnoty.

Dlaczego powstał pieniądz nie mający żadnego pokrycia?

Podsumowanie

Handel i wymiana międzynarodowa w pewnym stopniu musi opierać się na wzajemnej pomocy państw w pokonywaniu problemów gospodarczych. Koordynacja taka pozwala na zapobieżenie większej recesji i zdestabilizowaniu się globalnej gospodarki. Współpraca o ogólnoświatowym zasięgu pozwala na zachowanie tego typu ładu. Umożliwia wypracowanie maksimum potencjału gospodarczego.